the beauty of the mornings

is lost

in beds--

the charm of the evenings

is sought after

for time pass..!

----s.chandra kalaadhar

காலைகளின் அழகு

தொலைக்கப் படுகின்றது

படுக்கையில் -

மாலைகளின் மயக்கமோ

தேடப்படுகின்றது

பொழுது போகாததால் !

---சந்திர கலாதர்

நேயத்தால் பேரண்டம் ஆனவன்

&

சற்றுக் காலம் தாழ்ந்து விடுகிறது இன்று -

வானம் எனக்காகக் காத்திருக்கிறது ;

புதிய மேக அணிவகுப்புகளுடன் --

காற்று நின்று போயிருக்கிறது ;

வந்ததும் புன்னகை முத்தம் பொழிகிறது -

பறவைகள் மௌனம் காத்திருக்கின்றன ;

கண்டதும் களிப்பில் கீத அலைகளாகின்றன---

எனக்காக மரங்கள் சிலைத்துக் காண்கிறேன் ;

பார்த்ததும் பச்சைப் பற்கள் பளீரிடுகின்றன --

சூரியன் ஆரஞ்சு சோகம் போர்த்திருக்கிறான் ;

பார்த்ததும் பளீர் கரங்கள் பரப்பித் தொடுகிறான் --

அண்டங்களின் அணுவின் அற்பக்கூறும் இல்லாதவன் ;

ஆனால் நேயத்தால் நான் பேரண்டம் ஆனவன் !

-----சந்திர கலாதர்

is it that call ?

&

quite often i become piteously pithless

both of the body and the mind--

is it that call ?

nearer ? or far-off ?

the old age murmurs.

'quite unlike those days'-

the verdict of the mind

pricks as a thorn-

o,before me how many works

are in stagnation !

in the weight of my thoughts

i am totally drowned-

my duties to my children

remain woefully incomplete-

in my passion to write

bow-like i become on my table-

desirous of reading

lie on my bed

and even sink into sleep --

those lines read long ago

surface in the mind-

"you are perfectly alright ! "-

take a very deep breath ;

directing my gaze into the heaven

" flood me with vibrant energy!"-

i command the universal soul ;

in seconds

i am completely transformed-

all inside me

is the powerful current ;

i spring up afresh

exhaustion ejected out !

it is now strident music

in the valleys of my heart !

----chandrakalaadhar

எந்தத் தீக்குச்சி உரசினாலும் இன்று பற்றிக்கொள்ள மறுக்கிறது ; அப்படிப் பாலையாய் ,பசுஞ்சோலை ஒன்றுமே இல்லாத பாலையாய் ,மிக வெறுப்பாய் ,மிகத் தகிப்பில் மனம் வதங்கி வாடுகிறது ;அங்கே தனிமையாய்த் தவிக்கிறேன் ;கணினியை அணைக்கிறேன் ..வானம் பார்க்க மாடி செல்கிறேன் காற்றில் வலைபோட ..!

மாலைக்காற்று உற்சாகமாய் எனை மூழ்கடித்துச் செல்கிறது.

மரங்கள் கிளைகளை அசைத்து ,கிளைகள் இலைகளை அன்பாய்த் தாலாட்ட---

அதோ ,கிழக்கே....வட தெற்காய் ஒரு நூறு நீர்ப்பறவைகள் வானில் அழகாய் அணிவகுத்து ,நொடிக்கொருமுறை அணி வடிவங்களை மாற்றி மாற்றி ,நெடிய பாம்பொன்றின்

தொடர் வளைவுகளாய்...ஒரு நீண்ட கயிறை கையில் பிடித்துச் சுண்டுகையில் எழும் அலைவுகள்போல்....அற்புதமாய் ,அதையே புள்ளிகளாய் மறைவதுவரை வைத்த விழி எடுக்காது பார்த்து வியக்கிறேன் .

ஒரு நீர்த்தொட்டி நிரம்பி இணைப்புக் குழாய் வழி பீறிட ,காகங்கள் ஒன்றொன்றாய் குழாய் முனை அமர்ந்து ஒரு ஆட்டு ஆட்டி ,தலையை நீர்த் தாரையுள் விட்டு அலகால் ஒரு வாய் நீர் பற்றி ,தலையை வான் உயர்த்தி ரசித்துக் குடித்து,பறக்கையில் பலமாய் மறுபடி நீர்த் தாரையை நடனமாடவிட்டு ...ரசிக்கிறேன் .

செந்தழலாய் , பின் செம்பூவாய் இறங்கும் குறையில்லா சென்னிலவுச் சூரியன் ,அடிவானில் மறைகையில் ஒரு அழுக்காய் , அசடாய் ஏன் இன்று மறைகிறது ?

வசந்தம் வந்து கொண்டிருக்கிறது தெரிகிறது ...மாமரம் கண்ணாடிப் பழுப்புக் கொழுந்து இலைகளை கிளைமுடிகளில் சூடிக்கொண்டுள்ளன ...வேம்பு அடர்ந்து கொழுத்து உள்ளன ..

முருங்கை வெண் பூக்களை ,தொங்கும் பாம்புகளாய் முருங்கைக் காய்களை தம்மில் குவித்துக் கொண்டுள்ளன .

காரைச் சுவற்று இடுக்கில் உயிர் கண்டு கொண்டு ஒரு அரசஞ் செடி அழகிய இதய இலைகளைப்

பிறப்பித்து உள்ளது .

மண்ணுள் புத்துயிரின் நடமாட்டம் புரிகிறது ..கீழைக் காற்றில் ஒரு புது சக்தி பொங்குகிறது .

எனக்குள்ளும் பாலை வடிந்து வசந்தம் ஓடி வருகிறது.

மாலையே ,உனக்கு நன்றி .

--சந்திர கலாதர்

29. 03 2012 / வியாழன் /மாலை ஆறு மணி /பங்குனி -15.

திகட்டாதது எது ?

எதுவுமே இல்லையா ?

எதுவாவது இருக்கிறதா ?

மிதமிஞ்சிப்போயின்

கவிதையும் கசக்கிறது

காதலுமே கைக்கிறது

இதயம் சோர்கிறது

மனம் வியர்க்கிறது

விரக்தி வாட்டுகிறது

'ஓடு, ஓடிபோய்விடு!'

என்ற ஓலம் கேட்கிறது

ஒரே மருந்தாய்

மொட்டை மாடியில்

வான்நோக்கி வீழ்கிறேன்

நீலத்தை குடிக்கிறேன்

சிறுகாற்று ஒன்று

நிம்மதி போர்த்துகிறது .

----சந்திர கலாதர்

a depressed girl

&

her eyes have strayed into the horizon

never to return for eternity ,it seems;

or have they struck a chord with another soul ?

her heart is a boiling cauldron of conversations;

she tries to serve to all near ones through her tight lips

but none seems to have appetite for her delicacies ;

she has hence forsaken this proximate world of far off hearts

and journeys in space of mindless distances

in search of a resonant heart to share her all .

her every word here stikes a very discordant note

and everyone is bereft of a soft and warm word ;

even their looks spit contempt on her face

everyone thinks she has no sensitive heart.

will anyone around her surround her with eager ears

and bring her back soon into this colourful world ?

---s.chandra kalaadhar